განეშა პოპულარული პერსონაჟია ინდური მითოლოგიიდან.იგი იყო ღმერთ შივასა და მისი მეუღლის პარვატის ვაჟი. მითის მიხედვით იგი ძალიან ლამაზი დაიბადა. ღმერთები ეახლნენ შივას და პარვატს ,რათა მიელოცათ მათთვის და ეცქირათ ბავშვისთვის.მხოლოდ ერთ ღმერთს, სახელად შანის, არც ერთხელ არ შეუხედავს ბავშვისთვის,რადგან მას გააჩნდა მომაკვდინებელი ძალა.პარვატი კი მოითხოვდა, რომ მასაც ენახა, თუ რაოდენ ლამაზი იყო მისი ვაჟი.
მხოლოდ ერთი შეხედვა შანისგან და ბავშვის თავი ძირს გაგორდა.შივა ცდილობდა თავი მიედო და შეეხორცებინა იგი,მაგრამ ამაოდ.მაშინ ბრახმამ ურჩია ბავშვის დედას პირველივე შემხვედრი ცხოველის თავი მიემაგდებინად,სწორედ ამის გამო გაუჩნდა ბიჭს სპილოს თავი.გენეშას გამოსახავენ დიდი მუცლით და მოკლე ტანით.მას ერთი ეშვი აქვს,მეორე მან ბრძოლაში მოიტეხა.
სიბრძნის ქალღმერთმა განეშას აჩუქა მელანი და ბუმბული , იგი გახდა ცოდნის ღმერთი, ამის გარდა ,
იგი მფარველობდა ვაჭრებს და მოგზაურებს.
ბრაჰმა (შემოქმედი) ადრეული ბრაჰმანიზმის უმაღლესი ღვთაება, ინდუისტური სამების ტრიმურტის შემოქმედი ღმერთი მფარველ ვიშნუსა და გამანადგურებელ შივასთან ერთად.
ბრაჰმას კულტი უნდა წარმოშობილიყო გვიანდელ ვედურ პერიოდში ძვ. წ. I ათასწლეულის I ნახევარში კლასობრივი საზოგადოების გაჩენისა და ქურუმთა პრივილეგიური კასტის ბრაჰმანების გაბატონებასთან ერთად.
ჩვეულებრივ ბრაჰმას გამოხატავენ გედზე მჯდომს ოთხი სახითა და ოთხი ხელით.
ვინაიდან ბრაჰმამ მსოფლიოს შექმნა უხსოვარ დროში უკვე დაასრულა, ინდუიზმის მიმდევრებში მის მიმართ ინტერესი იმდენად დაიკარგა, რომ ტაძრებით მოფენილ ინდოსტანის ნახევარკუნძულზე ბრაჰმასთვის მიძღვნილი ორი უძველესი მოუვლელი ტაძარიღა არსებობს. ბრაჰმას კულტი საუკუნეების განმავლობაში შეცვალეს სხვა ღმერთებმა — კრიშნამ, რამამ, განეშამ და სხვა.
http://www.onelegend.ru/indian.html
ინდუსთა ღმერთების მითოლოგია ერთ–ერთი უმდიდრესია მსოფლიოში.რთული ბუნება ისეთი დიდი ღმერთებისა, როგორიცაა შემოქმედი ბრაჰმა, მხსნელი ვიშნუ და გამანადგურებელი შივა, შემოქმედებით, თავგადასავლებითა და რომანტიკით აღსავსე მრავალ მითშია გათამაშებული. ამ მითებში თავად ინდუიზმის დახვეწილი და კეთილშობილური სულია განსახიერებული.ღმერთებს მრავალი ინდური ტექსტი ასხამს ხოტბას და ზოგი მათგანი, მაგალითად, რიგ ვედა, ძალზე გრძელია. ეს ტექსტი, ახ.წ. XIX საუკუნის ბოლოდან "შრი ბჰაგავატა პურანა", იმ ვედების ბოლოდროინდელი ვერსიაა, რომლებიც საუკუნეების განმავლობაში იწერებოდა.
